NOOIT MEER.
Op 17 juli 1963, vandaag 63 jaar geleden. fietste ik ’s ochtends naar de sigarenboer (lees reisbureau) om een kaart van De Ardennen te halen. Wij gingen voor het eerst op vakantie naar het buitenland. Papa en ik hadden samen een nieuwe echte bungalow tent gekocht. ( We hadden een tweedehandse), zie foto.
Ik wist dat het niet goed ging met mijn papa. Op mijn 11e verjaardag, 12 juli, werd ik wakker en had ik gedroomd over een kaart waarop zijn naam stond. Een kaart met een zwarte rand. Die dag werd mijn papa ziek. Het was heet die zomer, hij zat buiten en de dokter kwam. Hij moest in bed blijven, het was zijn hart. Ik ben heel dicht bij hem gebleven al die dagen tot de 17e juli. ( ik droomde ook 5 nachten dezelfde droom). Ik heb me heel lang schuldig gevoeld dat ik hem nooit verteld heb over de kaart. Alsof ik het had kunnen voorkomen.
Toen ik terugkwam van het reisbureautje wist dat het niet goed was ik zag iemand uit het raam hangen boven bij ons op de slaapkamer van mijn ouders. Dat was een heel gedoe, buren liepen rond en tussen alle mensen door ben ik naar boven gerend. Daar zat mijn papa rechtop in bed, rood/blauw en heel benauwd. Hij fluisterde nog tegen mij, ga maar naar beneden het komt goed. De dokter was er, er werd geschreeuwd. Nou het is nooit goed gekomen. Hij ging dood.
Ik ging als kind later in de kledingkast in zijn pakken staan om zijn geur te ruiken. Ik zag hem op straat en jarenlang als ik ’s ochtends wakker werd dan voelde ik me eerst goed en dan in één keer kroop in mijn lichaam zo’n heel naar gevoel omhoog. Er is iets heel erg fout er is iets heel erg vreselijks gebeurd.
Ik ben volslagen in paniek geweest en die zomer werd ik eigenlijk ook niet meer. Dit gebeurde in een tijd dat er ook niet gepraat werd over het sterven. Wij, mijn broertje van 7 en ik, gingen niet mee naar de begrafenis.
Voor mij was dit trauma en ik heb een muur opgebouwd, Het was te pijnlijk en teveel. De buitenwereld deed daar niets mee.
Ik heb veel geleerd van die tijd, over hoe het voelt dat er niet met je gepraat wordt, behalve medelijdend gefluister. Hoe je emoties kunt ontkennen en hoe je vrolijk voor anderen door het leven kunt gaan.
Die muur heb ik aardig af kunnen brokkelen, maar dat heeft jaren geduurd.
Mijn slimmigheid en mijn ervaringen heb ik later in mijn leven ook leren gebruiken om met kinderen te werken Als er niet naar ze geluisterd wordt als ze niet serieus genomen worden. Ik ben daar ook heel goed in.
Maar ik ben mijn papa nooit vergeten Het is heel jammer dat ik nooit met hem heb kunnen praten over alle vragen die ik later kreeg.
Lieve papa Ik ben altijd aan je blijven denken. Als ik mensen ontmoette die jou gekend hadden, hebben vaak tegen mij gezegd hoe ik op jou leek. Ik ben nu 74 jaar geworden en jouw generatie is uitgestorven, dus daar kan ik geen herinneringen meer halen.
Maar het ging/gaat dan over jouw vrolijke natuur, jouw zingen, jouw medemenselijkheid, spontaniteit en jouw contact met kinderen. Ik ben daar nog altijd trots op. Ik weet ook dat ik de helft van mijn moeder heb en ook op haar lijk en net zo direct en recht voor ’n raap kan zijn. Ik ben door jullie samen de Alie geworden met haar geheel ‘eigen wijze’.
Ik draag jou in mijn hart en dank je wel dat je mijn papa was.
Ik heb door jouw dood en nog veel meer ervaringen enorm veel verdriet gekend, maar ik ben heel ‘blij’ dat ik mede daardoor zo goed met kinderverdriet en kindertranen om kan gaan.
In liefde voor mijn ouders geschreven.
